Prywatna Poradnia Psychologiczno – Pedagogiczna
Anna Dobosz


NASZE PROGRAMY

Dojrzałość szkolna

 Pojęcie i dziedzina znana od lat głównie pedagogom i psychologom, ale wciąż zgłębiana i poddawana badaniom z wykorzystaniem nowych, coraz ciekawszych technik.

 

To, co jest oczywiste dla profesjonalistów, budzi niekiedy niepokój rodziców, którzy słyszą, że ich dziecko powinno przejść badanie w kierunku dojrzałości szkolnej. Pojawia się lęk głównie o to, iż rozwój intelektualny dziecka nie przebiega prawidłowo.

 

Jak wiadomo, potencjał poznawczy stanowi, obok dojrzałości fizycznej i emocjonalno-społecznej, przedmiot pełnego badania psychologiczno-pedagogicznego.

Przed scharakteryzowaniem wyróżnionych aspektów dojrzałości szkolnej, sięgnijmy po definicje. Stworzono ich wiele, ale główne przesłanie formułowane przez wszystkich autorów jest podobne. Jest to osiągnięcie przez dziecko takiego stopnia rozwoju umysłowego, emocjonalnego, społecznego i fizycznego, jaki umożliwia mu udział w życiu szkolnym i opanowanie treści programowych kl. I.

 

A oto charakterystyka wyróżnionych aspektów dojrzałości szkolnej, będących przedmiotem badania psychologiczno-pedagogicznego:



1/ Dojrzałość fizyczna - oceniana jest tu najczęściej ogólna sprawność ruchowa, sprawność manualna, koordynacja wzrokowo-ruchowa, funkcjonowanie narządów zmysłów i narządów artykulacyjnych, postawa, wzrost, ciężar ciała, odporność na choroby i zmęczenie oraz równowaga nerwowa, jako warunek zdrowia psychicznego.



2/ Dojrzałość intelektualna - jest osiągnięta, gdy dziecko jest aktywne poznawczo, chce się uczyć, interesuje się czytaniem i pisaniem, dobrze orientuje się w najbliższym otoczeniu i środowisku, posiada zasób doświadczeń i wyobrażeń będących podstawą rozwoju pojęć, koncentruje uwagę i rozumie kierowane do siebie polecenia, swobodnie i zrozumiale wypowiada się, opowiada, wyraża życzenia, własne sądy, poprawnie wyciąga wnioski i formułuje oceny oraz umiejętnie stawia pytania. Uogólniając, przedmiotem badania staje się tu spostrzegawczość, myślenie, uwaga, pamięć i mowa.



3/ Dojrzałość do nauki czytania i pisania oraz nauki matematyki /traktowane często w kategoriach dojrzałości poznawczej/ - stwierdza się, gdy dziecko dokonuje analizy i syntezy wzrokowej i słuchowej niezbędnej w procesie różnicowania kształtów i dźwięków oraz ich rozpoznawania, porównywania i odtwarzania, rozumie znaczenie wyrazów jako graficznych odpowiedników słów, dobrze orientuje się w przestrzeni, co umożliwia rozpoznawanie i odtwarzanie kierunków, położenia i proporcji wymiarów odwzorowywanych form graficznych, osiągnęło prawidłowy poziom koordynacji wzrokowo-ruchowej i słuchowo-ruchowej.

Dziecko jest dojrzałe do nauki matematyki, gdy rozumie i umie praktycznie określić stosunki przestrzenne, czasowe i ilościowe, potrafi sklasyfikować przedmioty według przeznaczenia, wielkości, kształtu i koloru, dodaje i odejmuje na konkretach w zakresie 10.



4/ Dojrzałość emocjonalna i społeczna - oznacza, iż dziecko osiągnęło znaczny stopień samodzielności, łatwo i chętnie nawiązuje kontakty z nauczycielem i rówieśnikami, podporządkowuje się wymaganiom dyscypliny, potrafi współpracować z grupą, jest wytrwałe, obowiązkowe i systematyczne. Jego reakcje emocjonalne są adekwatne do sytuacji.



Osiągnięcie przez dziecko prawidłowego poziom umiejętności, będących przedmiotem badań z zakresu wyszczególnionych aspektów dojrzałości szkolnej, pozwala stwierdzić pełną gotowość dziecka do podjęcia nauki.

Nie zawsze jednak wyniki badań i obserwacji są jednoznaczne. W ten sposób wkraczamy w problematykę, określaną przez specjalistów następującymi terminami: dysharmonia rozwoju, nieharmonijny rozwój poszczególnych funkcji psychicznych, niedojrzałość funkcji percepcyjno-motorycznych, deficyty fragmentaryczne, zaburzone działanie analizatorów w obszarze korowym i wreszcie określenie budzące, wspomniany wcześniej, duży niepokój rodziców



RYZYKO DYSLEKSJI



Co oznaczają powyższe terminy? Otóż, nie u wszystkich dzieci rozwój poszczególnych funkcji fizycznych i psychicznych przebiega równomiernie i harmonijnie, tempo rozwoju u różnych dzieci może być odmienne. Przy niejednakowym tempie rozwoju w poszczególnych zakresach mówi się o zakłóceniach jego rytmu. Nierównomierność rozwoju może polegać na rozbieżności między rozwojem fizycznym a psychicznym, a może też dotyczyć tylko poszczególnych sfer rozwoju psychicznego.

Przyczyny zaburzeń i dysharmonii rozwojowych są różne. Mogą być spowodowane uszkodzeniem struktury i funkcji układu nerwowego w okresie płodowym i okołoporodowym, jak też we wczesnym dzieciństwie. Wpływ na powstanie zaburzeń w rozwoju dziecka ma także środowisko wychowawcze. Często rodzice i nauczyciele nie rozumieją mechanizmów trudności dziecka o zaburzonym rozwoju i traktują je zbyt rygorystycznie lub zbyt liberalnie, co powoduje nasilenie trudności. Najczęściej spotykane zaburzenia stanowiące o dysharmonii w rozwoju obejmują sferę ruchową, poznawczą oraz emocjonalno-społeczną.

 

 

 

 

W sferze ruchowej są to przeważnie:

- ogólne opóźnienia rozwoju ruchowego /brak precyzji, zręczności i szybkości ruchów/ oraz zaburzenia napięcia mięśniowego,

- niesprawność manualna /nieprawidłowy chwyt ołówka, trudności z rysowaniem, wycinaniem, nawlekaniem, wiązaniem/,

- zaburzenia procesu lateralizacji /leworęczność-lewooczność-lewonożność, leworęczność-prawooczność-lewonożność lub dominacja nieustalona/.

W sferze poznawczej:

- zaburzenia percepcji słuchowej /opóźniona mowa, ubogi słownik, agramatyzmy, trudności w zapamiętaniu ciągów słownych/,

- zaburzenia percepcji wzrokowej /prymitywne rysunki i wycinanki, trudności w układankach i w różnicowaniu kształtów figur geometrycznych oraz zapamiętywaniu obrazków/,

- zaburzenia mowy /opóźniony rozwój, wadliwa artykulacja głosek/.

W sferze emocjonalno-społecznej: obserwujemy najczęściej nadmierny infantylizm uczuciowy przejawiający się w małym poczuciu obowiązku, niezdolności do podporządkowania się ogólnym wymaganiom, nieumiejętnością współpracy w grupie rówieśniczej oraz nieadekwatnością reakcji emocjonalnych w stosunku do sytuacji.



Niezwykle ważne jest precyzyjne zdiagnozowanie problemów dziecka tak, by mogło ono być jak najszybciej włączone w program zajęć o charakterze korekcyjno-kompensacyjnym.

Równie istotne jest prowadzenie pracy psychoedukacyjnej z rodzicami, którym należy wyjaśnić istotę zjawiska dysharmonii rozwoju i ryzyka dysleksji, zredukować w ten sposób niepokój związany z nieznaną im problematyką i, często, poczuciem winy za spowodowanie zaburzeń oraz zachęcić do współpracy według programu terapeutycznego stworzonego dla ich dziecka.

 

Lidia Piotrowska  

NOWOŚCI

Prev Next

Od 18 sierpnia rozpoczynamy zapisy na za…

20 Sie 2014, 13:07

Od września rozpoczynają się zajęcia grupowe: Trening Umiejętności Społecznych, Grupa wsparcia d...

ZAPYTAJ SPECJALISTĘ

Wypełnij ankietę. Nasz specjalista przenalizuje Twoje odpowiedzi i odeśle informację zwrotną.

 

v
v
v
v


   

Poradnia Ani Dobosz

ul. Ryżowa 24B
02-483 Warszawa

 

Recepcja:     22 863 17 09
Ania Dobosz: 608 381 687

 

e-mail: Ten adres pocztowy jest chroniony przed spamowaniem. Aby go zobaczyć, konieczne jest włączenie obsługi JavaScript.
   

JAK JEST U NAS

(c) 2012 Poradnia Warszawa. Copyright Info